Opnieuw,

Opnieuw de tranen, opnieuw de boosheid, opnieuw verdriet. Opnieuw een stukje wereld wat een klein beetje donkerder wordt. Opnieuw de vraag, waarom?

Zaterdag, 5 dec. Ik word wakker, twijfel of ik al ga testen of niet. Eerst maar koffie, en ik loop naar beneden. Ik voel dat ik nog steeds last heb van mijn boobs en ben er blij mee. Pijn in de boobs is in deze een goed teken. Ik zet koffie voor liefie en mij, en twijfel nog even door of ik stiekem al ga testen of niet. Ik besluit dat ik, als ik nog geen bloedverlies heb vandaag, morgen maar te gaan testen en ik loop naar de wc om te plassen. Op de wc ineens een scherpe steek onderin mijn buik en inwendig gilt mijn hele lijf "nee!!". Maar wel dus, bloedverlies. Ik zit te janken op de wc, dit had ik niet verwacht. Zo plots, zo ineens, zo onverwacht.
Ik kom van de wc af en liefie kijkt me vragend aan, in verslagenheid kan ik alleen maar nee schudden. En sta opnieuw te janken. Waarom nou wéér niet? Waarom is het ons niet gegund? Gisteravond zei liefie nog "je moet wel zwanger zijn, anders heb je geen reden om zo te reageren" toen ik fel op iets reageerde waar ik normaal niet of nauwelijks op zou reageren. Ik voelde me ook zo anders, ik had echt een goed gevoel over deze poging.

Uit boosheid doe ik toch een test, ik kán gewoon niet geloven dat dit echt het einde is van onze droom. Wéér het einde. Een krap uur nadat ik al was wezen plassen, en een stuk of 4, 5 koppen koffie er na doe ik toch een test.
Ik word gek, staat er nu een schaduwlijn of beeld ik t me in? Liefie zegt dat hij niets ziet, maar later ziet ook hij de schaduwlijn. Onzekerheid, want als ik wél zwanger ben, waar komt het bloedverlies dan vandaan? Dinsdag maar weer testen, dat is de officiele testdag.

's Middags naar de verjaardag van mijn neefje, en 's avonds ook daar "vrolijk" sinterklaas vieren. De hele dag zit ik er eigenlijk op te wachten dat mijn menstruatie goed door zet. Tot ik de standaard krampen en leegloop krijg. Maar niets, geen krampen en het bloedverlies is duidelijk minder dan wat ik gewend ben.
Ook zondags zet het allemaal niet lekker door, zelfs na de hele middag lopen (op jacht naar een kerstboom) wat bij mij de boel altijd wel verergert amper een verbandje vol. Ook 's morgens bij het opstaan niet de standaard leegloop. Opnieuw geen krampen, en het bloedverlies wordt zelfs minder ipv meer.

Maandag is het bloedverlies zo goed als niets. Af en toe wat bloedverlies, maar geen krampen, geen pijn in de rug. Niets, langzaam aan wordt ik gek, en twijfel aan alles. Was die test nou wel of niet negatief, stond er nou wel of geen lijntje? Ik krijg de neiging om het ding weer uit de container te vissen om t ding nog maar s te bekijken maar mijn nuchtere verstand overwint het deze keer. Alsof het nut heeft om een test 2 dagen later nog s te bekijken ;)

Dinsdag, de halve nacht heb ik wakker gelegen en liggen piekeren. Het bloedverlies is over, en na 2en halve dag ben ik helemaal in de war. Dit is duidelijk niet wat ik gewend ben van mijn menstruatie. Met de laatste cryo poging had ik zelfs op dag 10 nog (oud) bloedverlies, en nu ineens na 3 dagen is t weg? Na een zeer korte nacht, waarin ik halverwege de nacht nog heb moeten plassen moet ik gaan testen. Ik zit op de wc klaar met de test maar hoef niet te plassen. Die 2 druppels die ik er uit weet te persen zijn niet genoeg om die test "uberhaupt ook maar een beetje vochtig te krijgen. Ik baal, want ik wil nu gewoon weten waar ik aan toe ben met dat vage lijf van me. Ik twijfel of ik dan woensdag maar ga testen, want dit schiet ook niet op. Ik twijfel of ik ergens een bakje moet zoeken om daar dan maar wat urine in op te vangen. Het laatste is het geworden, na alle kasten open getrokken te hebben en het hele huis overhoop te hebben gehaald vind ik een bakje om in te plassen. En met veel pijn en moeite (best lastig, plassen als je niet hoeft) weet ik opnieuw een klein beetje te plassen. Opnieuw een vage schaduw, crisis wat moet ik hier nou weer mee? Ik besluit de test maar als negatief af te doen en ga Alayna uit bed vissen. Het gewone leven gaat toch ook gewoon door.

Nadat ik Alayna heb weg gebracht bel ik het ziekenhuis, nogmaals testen is het advies. Veel drinken en een digitale test doen van CB. Hmm, sorry maar heb absoluut géén goeie ervaring met CB en ik weet (ook uit ervaring) dat CB pas later positief is als de standaard test van CB. En veel drinken? In alle bijsluiters staat juist dat je niét veel moet drinken voor het testen. Maar goed, aangezien ik toch de hele dag moet werken, en niet van plan ben om op het werk te gaan testen besluit ik om gewoon 's morgens te gaan testen.
's Avonds na het werk nog ff snel testen gehaald, en vanmorgen getest.

Inmiddels, na een hele dag piekeren heeft mijn nuchtere verstand het grotendeels weer van mijn "wanhoop" overgenomen en ik kan inmiddels weer redelijk normaal nadenken. Gister avond zei ik tegen liefie dat ik me niet voor kan stellen dat de test positief zal zijn. Anders zouden die eerdere testen toch ook duidelijker moeten zijn geweest? Ook al is het dan niet met "pure" ochtendplas geweest, ergens had er toch HCG in moeten zitten. En als ze in t ziekenhuis adviseren om veel te drinken en dan gewoon ergens overdag te testen, dan zou het toch niet uit moeten maken?

En idd, de test was negatief. De verachting was er al, er zat nog een klein beetje hoop op toch een klein wondertje. Maar na 4 ivf en 3 cryo pogingen moet ik toch beter weten, en weten dat een wonder voor ons niet is weg gelegd. Correctie, dat een 2e wonder voor ons niet is weg gelegd. Blijkbaar is er iets of iemand die van mening is dat Alayna geen broertje of zusje mag krijgen, dat een 2e zwangerschap er voor mij niet in zit.

Alle emotie's komen er bij kijken. Ontzettend verdrietig dat het opnieuw niet is gelukt, dat we opnieuw het "gevecht" zijn aangegaan en dat we opnieuw verloren hebben. De tranen zitten regelmatig hoog.
Frustratie's over het waarom, waarom niet? Waarom elke keer die terleurstelling, waarom doet mijn lijf ineens niet meer wat het 4 jaar geleden wel heeft gedaan?
Boosheid, waarom heeft de arts met het gesprek mijn gevoel zo makkelijk van tafel geveegd en heeft ze gezegd dat het onmogelijk iets lichamelijks kon zijn? Het bewijs dat ik zwanger kan worden zat immers op schoot? Ja, maar resultaten uit het verleden, bieden duidelijk geen garantie's voor de toekomst. Voor ons iig niet. En na de laatste terugplaatsing blijkt het duidelijk dus wél iets lichamelijks te zijn, mijn baarmoeder is kleiner!! Hoe hebben ze in vredesnaam op 6 of 7 cm terug kunnen plaatsen terwijl mijn baarmoeder niet groter is dan 4cm? Met de terugplaatsing hadden ze het elke keer over een vreemde bocht in mijn baarmoeder, ook daar heb ik de arts naar gevraagd. Hoe dat dan kon, maar daar kon ze geen antwoord opgeven. Mijn gevoel zegt nu, dat er helemaal géén bocht in zit, maar dat het alleen de catether is geweest die terug is gebogen, afgeketst op de baarmoederwand terug richting uitgang. Dat er dus niet, zoals er wél beweerd wordt, op 6, of 7cm is terug geplaatst maar net op 1 of 2cm. En dan kan het toch ook niet anders dan fout gaan? Of ben ik dan gek?

4 januari hebben we een gesprek in het ziekenhuis, met dezelfde arts die mijn gevoel zo makkelijk weg wuifde. Nu kan ik haar met feiten om de oren slaan en haar vragen waarom ze er niet serieus op in is gegaan? En om heel eerlijk te zijn wil ik hier ook toch wel enige compensatie in. Van mijn part doen ze nog een ivf poging gratis en voor niets, zal er wel niet in zitten, maar ik vind dit wél een grote fout die er gemaakt is. Waarom is er nooit gekeken wáár die bocht dan zou zitten? Waarom hebben ze met de echo's die er zijn gemaakt voor de punctie's en voor de terugplaatsingen met de cryo pogingen nooit iets vreemds gezien. Bedoel, als er ineens een bocht oid zit, dan had dat toch ook zichtbaar moeten zijn met de echo's? Dan had er toch iets vreemds op moeten vallen?

Maar goed, al met al zijn er dus alleen maar meer vragen bijgekomen. En of we op alle vragen ooit een antwoord zullen krijgen is nog maar de vraag.
Voorlopig krabbelen we maar weer op, en wachten we het allemaal maar weer af. Uithuilen, maar opnieuw beginnen zit er niet meer in. Accpeteren dat we 1 wondertje mochten krijgen, en intens dankbaar zijn dat we dat wondertje hebben gekregen. Verwerken van bepaalde dingen die het er ook niet makkelijker op maken. Orde scheppen in de chaos die er heerst in mijn hoofd.

Print dit | Verstuur dit | Hits: 907