Eerste verjaardag

Onze kleinste kanjer is alweer 1 jaar geworden. Een jaar dat, hoe cliche dat ook mag klinken, echt voorbij is gevlogen.

Bij Sverre vond ik dat eerste jaar al snel voorbij gegaan, nu bij Björn merk ik dat het nog sneller gaat. Twee kindjes betekent twee keer zoveel zorgen, twee keer zoveel verzorgen, twee keer zoveel was, maar ook twee keer zoveel verstoppertje of kiekeboe spelen en vooral twee keer zoveel genieten. Er is veel minder tijd om stil te staan bij dingen. Wat bij Sverre helemaal nieuw was en nauwkeurig werd bijgehouden is nu, hoewel ieder stapje vooruit nog steeds met gejuich wordt ontvangen, toch wat gewoner.

Hoewel er veel momenten zijn dat ik ze allebei met liefde achter het behang zou plakken (en eventueel daarna ook nog zou willen verhuizen), ben ik vooral supergelukkig met mijn twee kereltjes. En hoewel er af en toe al een beetje wordt gemopperd en af en toe geduwd, ze zijn toch ook echt heel gek met elkaar. Als Sverre op de crèche een dagje op de drie+ groep heeft gezeten en ze elkaar dus amper hebben gezien, vliegen ze elkaar om 5 uur als ik ze kom halen in de armen of het een paar weken geleden was dat ze elkaar voor het laatst zagen.

Een dag na zijn verjaardag heb ik Björn de loopauto van Sverre gegeven die tijdelijk bij hun neefje geparkeerd stond. Hij wandelde ermee weg alsof hij nooit anders heeft gedaan. Sverre liep twee weken na zijn verjaardag los. En hoewel ik er vanuit ging dat het bij Björn iets langer zou gaan duren, net als bij veel dingen overigens, heb ik toch wel het idee dat het misschien sneller zal gaan dan we denken. Toch best weer een mijlpaal eigenlijk.

Nog een andere mijlpaal is de borstvoeding. Een jaar Björn, betekent ook een jaar borstvoeding en dus vind ik het welletjes geweest. Respect voor mensen die het wel doen, maar ik ben niet de persoon om mijn kind tot de kleuterschool te voeden. Ik merk dat hij sneller afgeleid is, niet voldoende drinkt en daarnaast ook nog de neiging heeft om af en toe piepkleine tandjes te plaatsen op plekken waar ik ze liever niet zie, laat staan wil voelen. Ik ben supertrots op en heel gelukkig met de periode die achter ons ligt, maar het is goed zo. Kleine mannetjes worden groot en dit is een mooi stukje loslaten vind ik.

De verjaardag zit erop. Ons mannetje heeft in ieder geval al een geweldige verjaardag gehad en speelt heerlijk met zijn nieuw verworven schatten. En ik? Ik mijmer tussen de bedrijven door nog een beetje over hoe het een jaar geleden was. Ons eerste dagje als gezin zat er net op. Hoe gek het ook klinkt, met twee kinderen voelde het ineens een stuk “echter”. Sverre zag Björn ’s morgens voor het eerst en was op slag verliefd. De hele dag heeft hij supertrots rondgewandeld en stond er iedere keer met zijn neus bovenop al er een luiertje verschoond moest worden. De eerste lading kraambezoek was gekomen en weer vertrokken en wij waren ons zo zoetjes aan aan het voorbereiden op de tweede nacht met ons nieuwe wonder.

Ondanks het jaar dat er tussen ligt, kan ik al die momenten toch zo voor de geest halen. Goed opgeborgen zijn ze, op een heel speciaal plekje in mijn hart, tot de volgende keer dat ik herinneringen op wil halen. En het mooiste van alles? Naast al deze kostbare momenten is er nog heel veel ruimte voor alle moois dat nog gaat komen…

Print dit | Verstuur dit | Hits: 489