Mijn klein Marijntje

Nog even dan word hij vier, een hele vent is het al. Met deze kleine gup hoef je je niet te vervelen....

" Nee mama, zo heet ik niet! Ik heet niet Jootje Klootje, ik heet Jorian, Jorian Marijn!"
Zo, dat je het maar effe weer weet, hij weet zijn naam goed uit te spreken en weet nu ook dat hij twee namen heeft, ook al snapt hij niet waarom we hem Jorian noemen en niet Jorian Marijn...
Als ik hem voor de honderste keer uitleg dat een naam voor de sier is en de andere zijn roepnaam is lijkt hij er genoegen mee te nemen, gelukkig maar want mijn geduld begint een beetje op te raken met het uitleggen van waarom dan mama...
Ondertussen lopen we naar de trein toe, zaten we net in de bus naar het station toe nu lopen we door de kou heen naar het perron. We zijn dik een halfuur te vroeg maar nu hebben we alle tijd om een kaartje te kopen en een strippenkaart te halen.
We kopen onze spullen en we halen nog wat lekkers voor in de trein. Jorian snaait van alles mee wat ik weer uit zijn grijpgrage handjes haal en terug leg met een duidelijke nee. Jorian neemt er deze keer snel genoegen mee, voor de verandering begint hij niet te gillen en te krijsen of laat hij zich theatraal op de grond vallen.
Dan lopen we rustig naar de trein toe, die er al staat te wachten. We stappen in en nemen plaats, nog een kwartier wachten dan gaan we, op naar Zwolle waar we de uitslag zullen krijgen van het 24uurs eeg.
De trein vertrekt en Jorian ziet een manlijk persoon in de trein zitten en loopt er kletsend op af, ik roep hem nog terug maar het is al te laat, hij begint al te babbelen met een erg prettig uitziend manlijk exemplaar waar mn hartje wel even sneller van gaat kloppen. Ik lach naar hem en zeg dat als hij niet wil dat Jo bij hem staat hij hem gewoon weg moet sturen, maar hij stuurt hem niet weg maar blijft tot Hoogeveen met hem kletsen.... Ik besluit hem mn nummer te geven na een aantal malen oogcontact en lachjes over en weer. Ik laat Jo het aan hem geven en hij stopt hem meteen in zijn jaszak... shit! denk ik nog maar dan heb ik iets van ach wie niet waagt wie niet wint... en we blijven vrolijk in de trein zitten die doordendert naar Zwolle.
Het gesprek verloopt wel goed hoewel ik er een beetje een wrang gevoel aan over hou.
We worden doorgestuurd naar het slaapcentrum dat gaat kijken naar Jo zijn slaapgedrag aangezien hij nog geen enkele nacht heeft doorgeslapen en erg vaak en veel wakker is gaan ze daar nu naar kijken en tevens word hij doorgestuurd naar een kinderarts hier in Groningen om te zien of er een lichamelijke reden is omdat hij ook erg nasaal praat. Hij is op dat moment ook verkouden dus vind ik het niet zo vreemd maar op de opnames viel het ze ook al op en ook tijdens het slapen en zo ademt hij veel met open mond. Ik vind het best als er maar naar gekeken word...
Er zijn nog geen aanwijsbare redenen dat hij inderdaad epilepsie heeft, waarschijnlijk niet word er gezegd maar de medicatie moet wel gewoon doorgaan voor de veiligheid.
En zo stappen we nadien weer terug op de trein naar huis waar Jo weer de hele coupe in rep en roer houdt door te zingen, met iedereen te kletsen en te springen in de coupe als de conducteur hem een kaartje geeft waar langnek op staat.
Met Jorian hoef je je nooit te vervelen...
Mijn kleine Marijntje.... schat uit duizenden....

Print dit | Verstuur dit | Hits: 493