Trouwe viervoeters

Acht jaar geleden stond mijn eerste bezoek aan mijn schoonmoeder op het programma.. Onwennig natuurlijk en met het zweet in mijn bilnaad stonden we voor de deur..

MamaMia opende de deur en snel volgden haar twee zwarte labradors..
"Mia": zei MamaMia toen ik me voorstellend haar een hand gaf en aan m'n andere hand likte een zwarte loebes..
Mijn schoonmoeder stelde de honden voor.. Dit zijn Lobke en Kaya..
Kaya een doener.. Briezen door het bos, hard werken voor de baas en vertrouwden.. Rennen en huppelen als een gek dartel hert wat al weken geen buitenlucht had gevoeld. Dat was kenmerkend voor Kaya in haar jonge jaren als je een rondje met “de meiden” deed..
Maar mijn hart werd onmiddelijk gestolen door "Lobbedob".. Kroelkip puur sang... Kroelen, kreunen en liefst oneindig lang!
Stiekem op de bank als MamaMia er niet was.. Nat tot achter mijn oorlellen als ze een "kusje" gaf.. En chronisch Oost Indisch doof als ze steevast in haar eigen ritme het rondje deed..

Lobke zorgde en moederde over mijn hondje destijds.. MamaMia in Afrika en wij en onze Bram op vakantie bij Lob en Kaya.. Hij kroop graag bij haar in de mand en als die weer eens één van z'n streken had dan kon ze kijken alsof ze zeggen wou:" Ach laat hem maar, hij weet niet beter"..
Na Bram zijn overlijden kwam er een andere druktemaker die we regelmatig mee namen..
Jan..
Wederom als een moeder pikte ze zijn grappen en grollen, zijn herrie en drukte..

Tien dagen geleden hebben we afscheid moeten nemen van Kaya.. Na 11,5 jaar trouwe dienst.. Kaya, precies 11 dagen ouder dan Lobke was ziek.. En het was beter haar te laten gaan..
Ik vertelde nog tegen mijn schoonmoeder dat ik bang was dat we Lob ook snel zouden verliezen.. Iets waar ook mijn schoonmoeder erg bang voor was en omdat de honden nog een stuk herinnering van haar overleden man in leven hield wilde ze dat graag nog lang koesteren en zo lang mogelijk uitstellen.

Eergister telefoon.. Lobke ziek.. Komt niet meer uit haar mand.. Loopt haar rondjes niet meer al te best, gestopt met eten en gister in elkaar gezakt tijdens haar rondje..
Dierenarts komt met allerlei vage prognoses die je hoofd doen tollen van de prijs en de gevolgen mocht dat zo zijn..
Maar mijn schoonmoeder wil doen wat goed is en als ze een kans heeft dan krijgt ze die ongeacht de prijs.. Maar als het op is, is het op..

Gister na haar ronde krijgt ze haar gebruikelijke boterham en vanmorgen lag die nog op de plaats waar die gister gegeven was.. En Lob.. Die lag in de bench van Kaya.. Op haar plaats..
Vanochtend telefoon.. Tussen twaalf en één zou de dierenarts naar huis komen en Lobbedob mocht gaan rusten.. Want die boterham was het teken dat ze klaar was.. Dat het haar tijd was om naar Kaya te gaan..
Ik heb met haar gekroeld.. Duizend keer zacht in haar trouwe oren gezegd dat ik van haar hou.. Dat er maar één Lobbedob is en dat dat zo blijft.. Toen we nog een foto van Jan met haar maakten keken haar ogen in die betraande van mij.. Een moment van stilzwijgend afscheid voor altijd.. JC is bij zijn mama en Lobke gebleven tot ze er echt niet meer was en ik weet dat het voor hem ook een zwaar iets is geweest.. Want ook voor hem is het een weer een stukje afsluiting van een bepaalde periode.. Zo lief en er gewoon willen zijn voor zijn moederke..

Dag mijn lieve Lob.. Jouw eerste lik aan mijn hand gaf mij een gevoel van enorm welkom zijn.. Je stal toen mijn hart en daar zal altijd een plekkie voor je zijn..
Altijd!
Opa Ron doet vanavond zijn rondje met zijn twee meiden.. Zoals het ooit was.. En wij.. Wij koesteren door de tranen heen de lieve herinneringen aan die twee…

Print dit | Verstuur dit | Hits: 650