Ow nee, niet worden aub!

Vlinders in je buik, zenuwachtig. Verliefd zijn is leuk! toch?

Tsja... het klinkt in theorie zo leuk he, verliefd zijn... maar in mijn ogen is er niets aan. Waarom niet? Het is of niet wederzijds, of hij is nog niet klaar voor een relatie of het gaat allemaal erg ingewikkeld en moeilijk of hij laat gewoon niets meer van zich horen en laat je achter met een hoop vragen, onzekerheden en twijfels:(. Val ik dan echt altijd op de verkeerde, ja het lijkt er helaas wel op. Is er voor mij ooit nog iemand in de mand gelegd om me lief te hebben en samen oud te worden? Ik weet t niet, maar ik begin de hoop zo stilaan op te geven. Ik heb een fantastische jongen ontmoet, hij is echt geweldig! * vind ik* hij is lief, hij is grappig en... ik vind hem gewoon super! Maar of het wederzijds is? ik weet t niet. Ik wou dat ik in zijn hoofd kon kijken en kon weten hoe hij erover dacht, hoe hij het zou vinden om het te proberen en vooral samen verliefd te zijn. Je weet wel, heerlijk genieten van elkaar, van alles dat er een stuk rooskleuriger uitziet en samen de wereld veroveren en elkaars geluk proberen te versterken door er voor elkaar te zijn maar elkaar ook vrij te laten om zijn en haar eigen dingen te kunnen doen. Claim me niet zeg ik altijd, maar doe het ook bij een ander niet. En hier wringt bij mij weer de bekende schoen, want als ik verliefd ben, word ik vreselijk onzeker! Hoor ik een dag niets van hem vraag ik me af of hij iemand anders heeft ontmoet die leuker en mooier en liever is dan mij. Vraag ik me af wat ik verkeerd heb gedaan en waarom ik niets hoor. Vraag ik me hondereneen dingen af en concludeer ik iedere keer dat ik beter af ben zonder hem. Ik wacht niet af, ik concludeer bij voorbaat al dat het een flop is. Dat het niet gaat werken met mij omdat ik zo lastig en onzeker ben, niet mooi genoeg en zeker niet aantrekkelijk genoeg. Misschien erg negatief ja maar het zit er in gebakken en ik krijg het er maar niet uitgeramd! Ik wil hem niet laten lopen maar ik weet ook niet of ik een relatie wel aankan, of ik het aanDURF om hem voor me te winnen en of ik uberhaupt een kans bij hem maak! Zoveel onzekerheden maken het voor mij niet leuk om verliefd te zijn. Ik geniet er niet van, ik ben niet meer heerlijk naief verliefd. Ik twijfel en twijfel maar en weet niet goed wat ik moet doen en laten. Wel wat laten horen, wel even bellen, wel nog even dat smsje sturen laat in de avond om hem welterusten te wensen? wel gaan twijfelen waarom ik niets van hem hoor, het er gewoon bij laten en doen alsof het me koud laat? Ik kan het niet. iedere keer weer die stille hoop, die nieuwe energie die door mn lijf suist als mn telefoon gaat of een piepje geeft dat er een nieuw bericht is, en iedere keer die teleurstelling als het van iemand anders is, wat ook leuk is off course, maar toch...het is niet van HEM en dat wil ik juist zo graag. Bij hem zijn, met hem genieten van de leuke dingen van t leven, een schouder hebben om tegenaan te leunen of samen dom commentaar te geven over een of ander idioot programma op tv... en dan samen in een deuk liggen. Ik wou dat het kon, dat het voor me weg is gelegd... Dus stilaan hoop ik verder in de hoop dat mn hoop nou eens niet de grond in word geboord...

Print dit | Verstuur dit | Hits: 473