Vergeten papa's

Regelmatig hoor en lees je geklaag van vrouwen over hun ex man. Dat ze hun verplichtingen naar de kinderen niet nakomen na een breuk en eigenlijk iedereen heeft daar zo zijn uitgesproken mening over

Ik ken hier de keerzijde van de medaille.. Hier geen kinderen van mijn ex partner maar een partner die twee kinderen uit een eerdere relatie heeft. Een ex die hem het licht in de ogen niet gunt. Een vader die trouw iedere maand zijn centjes stort voor zijn kinderen en naast die verplichtingen ook daar waar nodig spullen koopt voor zijn kinderen. De alimentatie is immers een mooie inkomstenbron voor zijn ex om haar eigen leven mee te verfraaien en die centen zijn vaak op als de kinderen dan iets nodig hebben.

Dan kloppen ze natuurlijk aan bij papa en papa trekt zijn klep. Iedere twee weken komen ze een weekend en toen ze nog geen middelbaar onderwijs volgden ook iedere woensdag. Vervoer van en naar moeder is een taak van papa want mama en haar partner vinden niet dat dat hun taak is. Als ze hier komen dan arriveren ze in de kleding die ze aan hun kont hebben dus hier worden ook kleren aangeschaft die ze hier dragen..Dit alles gebeurt zonder gemor en gebok van zijn kant. Het zijn immers zijn kinderen en hij wil niet dat hun aan iets ontbreekt. Fietsen, jassen, school spullen, dingen die nodig zijn om met je leeftijdsgenoten "mee" te kunnen.. Allemaal gefinancierd door papa.

We zijn nu acht jaar samen en in die acht jaar kennen we de instanties Jeugdzorg, Kinderbescherming, mediators en vooral de rechtbanken van binnen en buiten. Eens was onze advocaat iemand die we meer zagen dan onze vrienden. Procedures, rechtzaken en toewijzing aan ons door een hoger beroep.. You name it, we know it! In die acht jaar zijn er meer dan tig emmers stront over zijn kop gegoten door zijn ex en iedere keer als zijn kinderen hem nodig hebben gaat hij de strijd weer voor ze aan. In die acht jaar is er 3 x een breuk geweest tussen hem en zijn dochter omdat de moeder van de kinderen het nodig vond om een beïnvloedbaar kind dusdanig te beïnvloeden dat het alle contact met haar vader verbrak. En drie keer heeft hij haar weer in de armen gesloten en uit zijn hart is ze nooit weggeweest. Acht jaar lang zie ik hem vechten tegen de bierkaai ten koste van zichzelf, tegen zijn tranen maar hij blijft gaan.

Acht jaar lang zijn zijn verjaardag en vaderdag een dag van ontbreken.. Een dag waar zijn ex weet dat ze een punt kan maken.. Door het bij zichzelf houden van de kinderen of de omgangsregeling naar eigen hand te zetten zodat de kinderen er niet zijn.. Acht jaar lang zie ik achter zijn glimlach en zijn poging toch te genieten van wat er wél is zijn verdriet.

Zo ook gisteren weer. Gelukkig was zijn dochter hier en natuurlijk onze zoon Jan.. Een zelf geknutseld dingetje van Jan wat hij op school had gemaakt en een cadeautje van zijn dochter.. Een glimlach maar verdriet om zijn oudste zoon die taal noch teken van zich heeft laten horen.. Na alles in ontvangst te hebben genomen en een paar keer tevergeefs op zijn telefoon kijkend of hij toch niet de kleine moeite had genomen om in ieder geval een sms'je te sturen, een dankbare blik.. Maar ergens in zijn ogen schuilt een stuk verdriet.. Ik zie dat en dat maakt me machteloos.. Ik zie dat onze zoon een vader heeft die voor hem door het vuur zal gaan.. Die vader is in hart en nieren voor hem maar ook voor zijn andere twee kinderen.. En toch vergeten ze hem zo nu en dan.

"We kunnen het de kinderen niet kwalijk nemen" zegt hij dan regelmatig.. "Ze weten niet beter en krijgen niet anders ingeprent".. En dat is ook zo maar ík zie die "vergeten papa"... Zijn verdriet en zijn zorgen hoe die kinderen zich in de toekomst gaan ontwikkelen.. Welke problemen er weer op zijn pad zullen komen en welk verdriet daar weer aan ten grondslag zal liggen..

Dus ik vraag een keer aandacht voor die papa's.. Ik onderschat of ondermijn daarin niet de mama's en kinderen die het inderdaad zonder hulp of financiële middelen moeten doen van een papa want ik weet ook heus wel dat die er zijn.. Dat er vaders zijn die hun verantwoordelijkheid na een scheiding aan hun laars lappen..

Maar daar leef ik niet mee, ik leef met een vergeten papa.. Die als het er op aan komt er altijd  zal zijn voor zijn kinderen. Dingen slikt en pikt en zaken snel weer vergeeft, als er maar contact is en uit liefde voor zijn kinderen zichzelf wegcijfert..

Dié vergeten papa is mijn partner. Papa van Jan.. In de jaren die komen gaan zullen we nog vaak "vergeten" momenten op ons pad krijgen en ik zal dan ook mijn stinkende best doen om onze zoon mee te geven never nooit zijn papa te vergeten. Uit te spreken en uit te dragen dat hij van die man houd en dankbaar is voor wie en wat hij is..

Zijn super papa!

Print dit | Verstuur dit | Hits: 503

Reacties

sweety 21-jun-2010	inderdaad, en deze papa's zijn er helaas veel te weinig!@ ik ken de andere papa die alles aan zijn laars lapt en geen cent uit wil ge4ven voor kleren of andere dingen maar wel naar oranjestad gaat met hem, wel gaat awemmen en heel af en toe wel wat koopt maar een bijdrage leveren om het makkelijker te maken, of kleren te kopen of schoentjse waar ik even geen geld voor heb vergeet het maar! helaas zijn er genoeg van die rot exen die de ander hetl icht in de ogen niet meer gunnen en waarom denk ik dan? je hebt toch ook mooie tijden samen gehad, waarom dan zo ontzetend moeilijk doen ten koste van de kids! de kids opstoken waarom? laat ze in hun waarde en laat elkaar in de waarde... ik snap het niet hoor dat gevecht om niets... ik hoop dat deze papa niet al te veel vergeten papamomenten op zijn pad krijgt en dat het gaandeweg rustiger word met alles! dikke knuf voor jullie!
muppie1968 21-jun-2010	Dank je wel Saartje.. Want ik weet dat jij de andere kant van mijn andere kant van de medaille bent.. Iets wat ooit in liefde is gemaakt mag wat mij betreft nooit met onmin omringd worden maar helaas denken wij daar anders over en is de praktijk vaak heel anders.. Ik hoop dat het voor alle kindjes en partners die ooit samen waren rustig kan zijn.. Voor de kinderen des te beter en voor de betrokkenen blijft liefde dan het sleutelwoord en niemand hoeft verdriet te hebben.. Als je klaar bent met elkaar dan moet het ook klaar zijn maar niet je vete uitvechten over de rug van je kind(eren).. Maar goed het is zoals het is en we hebben het er maar mee te doen.. Wou graag aandacht voor die groep mannen omdat daar veel verdriet zit.. Als mensen mijn stuk al maar lezen en zich er van bewust worden.. Dan is het voor mij al deels geslaagd..
bmlo 21-jun-2010	ik ben het resultaat uit zo'n strijd. Ouders gescheiden toen ik 8 was, moeder heeft zolang op ons ingepraat dat we haar geloofden dat onze vader een slecht persoon was. In een woede bui heeft mijn broer dit tegen onze vader gezegd waarop onze vader weggegaan is. Dit is 13 jaar geleden.. Vorig jr voor het eerst contact gehad, maar zijn leven is zo erg veranderd dat er nu geen plek meer is voor zijn eigen kids... Dus tegen alle gescheiden stellen... ga niet liegen tegen je kids.. de waarheid komt je achterna.
kemiepje 21-jun-2010	he gets muppie, zit hier met tranen in mn ogen zo oneerlijk allemaal!
muppie1968 21-jun-2010	Spijtig om te horen bmlo dat jij dit aan den lijven hebt moeten ervaren. Naast het verdriet wat ik zie bij mijn partner zie ik ook dat de kinderen er erg onder lijden. Mijn partner heeft zelfs op een moment het contact met zijn dochter gelaten omdat géén contact hebben minder nadelige gevolgen voor haar dan wel. En nu is dat eigenlijk weer het geval want sinds het contact met zijn dochter is hersteld indoctrineert zijn ex haar zoon. Moeilijk en heel triest om dit mee te moeten hebben maken wijffie.. Jammer ook dat contactherstel niet meer mogelijk is op een fijne manier met je pa. Ik weet zeker dat er hier bij ons jaren geen contact kan zijn met de kinderen maar dat ze altijd en immer welkom zullen blijven..
Poro 21-jun-2010	Ach, wat ontzettend sneu voor JC. Lees het verdriet gewoon uit je verhaal. Dikke knuffel voor julie en hopelijk zal zijn zoon zich er toch van bewust worden wat een topvader hij heeft!
ramona1982 22-jun-2010	hulde voor de papa van Jan!
Decia 22-jun-2010	Helaas ken ik nog een paar van zulke lieve geweldige super papa's, die alles en dan ook alles voor hun kinderen over hebben, en een ex die alles en dan ook alles in het werk steld om het contact, de band, de relatie zo slecht mogelijk te maken. Gelukkig worden deze kinderen ouder.... en wijzer, en gaan inzien dan hun lieve papa de minste niet is. Maar ow ow, wat een geduld hebben deze super papa's moeten hebben!!! Diep respect voor de papa van jan en zijn half broertje en zusje, en hopelijk gaan bij deze kids de ogen ook open!!!
DANA3001 22-jun-2010	Hey lieverd, Zei het ook al op je hyves. Heb een traantje weggepinkt na je verhaal. Vind het zo in en in triest voor vaders die altijd moeten vechten voor hun kinderen. Hele dikke knuffel voor JC en alle andere papa's in soortgelijke situaties. XX
poohbeer 22-jun-2010	mooi geschreven, zat met tranen in de ogen... ik was, met nadruk op was, 1 van zulke kinderen... mijn papa was een vergeten papa, dankzij m'n moeder en haar druk/invloeden/verhalen/leugens enzenzenz. tegen de tijd dat ik alle verhalen van dr tegen het licht hield, tegenin durfde te gaan, op leugens kon betrappen door niet meer te denken"mama zal het wel weten en wel gelijk hebben", waren we 13 jaar verder... maar na die 13 jaar, is mijn vergeten papa, geen vergeten papa meer. ik hoop dat jouw man ook ooit geen vergeten papa meer zal zijn bij zijn andere 2 kinderen.Heel knap en diep respect dat hij blijft vechten voor hun!
Zoiezowa 22-jun-2010	hier ook een papa die zijn dochter al bijna 8 jaar niet meer gezien heeft door toedoen van de mama. wij wachten maar op het moment dat de dochter oud genoeg is zelf contact te zoeken. want ik geloof oprecht: al is een leugen nog zo snel de waarheid achterhaalt hem wel. sterkte!!
theNikki 01-jul-2010	Ik ken het niet, gelukkig, beide kanten niet. Maar als ik het lees ben ik extra blij dat ik niet in zo'n situatie zit. Ontzettend rot dat iemand zo veel onzin kan verkopen en haar kinderen zo uit wil spelen tegen haar ex-partner. Super dat J.C. gewoon door gaat met liefde geven etc. Maar ik hoop heel erg dat hij het binnenkort ook echt allemaal terug krijgt! Sterkte en een dikke pluim voor hem!
Linda81 02-jul-2010	Zit hier met kippenvel te lezen, wat heb ik een respect voor de vergeten papa's die ondanks alles blijven vechten voor hun kids! De vriend van mijn moeder is ook zo'n verloren papa, klinkt exact hetzelfde als jou verhaal mup, naast de allementie betaalde hij werkelijk alles voor hun, een andere fiets, kleding, schoenen, schoolspullen, hobby's ect ect. Hij is tzt met mijn moeder gaan samenwonen in een andere woonplaats, de kinderen kwamen toen nauwelijks meer, omdat ze wilde uitgaan en vooral opgestookt waren door moeder. Hij heeft toen een flatje erbij gehuurd in hun woonplaats en ging daar in de weekende heen om zijn kinderen daarin tegemoed te komen, helaas kwamen ze toen nog nauwelijk. Toen zijn oudste dochter 18 was en dus moeder het recht op allementie verloor voor haar, maar zijn dochter uiteraard niet, heeft hij om haar bankrekening nummer gevraagd, om rechtstreeks het geld naar haar over te kunnen maken inplaats van naar zijn ex, hier was zijn dochter niet al te vlug mee en dus heeft hij het geld opzij voor haar gezet. Hun moeder heeft haar opgestookt en zijn een rechtzaak tegen hem begonnen omdat hij niks betaalde, dat dit feitelijk heel anders lag deed niet terzake. Nu weer jaren later (zijn kinderen zijn inmiddels 22 en 24) heeft hij nog steeds geen contact met zijn oudste dochter, maar gelukkig is zijn jongste dochter in zijn leven terug. Zelf ben ik de binnenkant van de medaille. Ik kan heel eerlijk vertellen dat ik totaal geen last van de scheiding van mijn ouders heb gehad. Ik was 14 toen ze gingen scheiden, maar mijn ouders zijn beide voor ons gegaan ipv voor zichzelf. Nooit heb ik ook maar 1 ruzie van ze gehoord, nooit heb ik er 1 kunnen betrappen op een naar woord over de ander, altijd heeft mijn moeder ons juist gestimuleerd om ook even langs mijn vader te gaan. Ik ben reuze trots op hen. Zo kan het dus ook, helaas is dit een uniek geval. Respect heb ik voor de vergeten papa's die blijven vechten en respect heb ik voor de mama's die het allemaal alleen moeten doen, terwijl ze het zo graag anders hadden gezien. Sterkte voor iedereen die in deze situatie zit en ik hoop dat het ooit goed komt, voor de papa's de mama's en de kinderen. Want ik weet dat het ook echt anders kan!!!
karlien 05-jul-2010	wat mooi geschreven... zet me aan mijn superpapa nooit te vergeten... Zelf als je uit elkaar gaat doe je dit niet vind ik...