Ineens....

En daar zit je dan ineens weer thuis, veel te veel tijd om na te denken over dingen waarvan je dacht dat je ze achter je had gelaten. Dingen waarvan je dacht dat ze er niet meer waren, of iig niet meer zo dicht bij de oppervlakte.

En ineens lijken de dingen anders, en zijn ze ook anders. Ineens zit je weer thuis, je bent wel druk met veel te veel dingen tegelijk. Maar ondertussen heb je ook veel te veel tijd om na te denken over de dingen, over de toekomst. En hoe anders ziet die er ineens uit.

Een paar maanden geleden toch weer het idee om de opleiding voor nagelstyliste te gaan doen. Al vaker over nagedacht maar niet gedaan ivm het geld. Zo'n opleiding is niet goedkoop, en dat hield me elke keer tegen. Uiteindelijk die knoop toch doorgehakt en gaan informeren her en der. En begonnen. Mijn eerste idee was om voorlopig nog te blijven werken en ondertussen proberen om een eigen zaakje op poten te zetten. Rustig de tijd er voor nemen, en dan ineens mijn ontslag. Ineens de dingen die anders geregeld moesten worden en anders ingepland moesten worden. Was ff omschakelen, maar dat komt wel goed.

Dingen nakijken, uitzoeken, huiswerk maken. Bellen, informeren, nog meer uitzoeken. Ineens moest ik omschakelen van rustig de tijd nemen om alles uit te zoeken, naar bijna geen tijd meer en zo snel mogelijk alles regelen. Vooral omdat ik nog in de waan was hulp te krijgen van het uwv. Maar inmiddels ben ik weer een illusie rijker, of armer het is maar net hoe je t bekijkt. En ben er achter dat het uwv ook maar zeer weinig voor je doet, en tegenstrijdige informatie geeft.

Ineens ook de stilte in huis, Alayna die in de week na mijn ontslag naar school ging voor het eerst. De eerste week was lastig, nu rent ze me voorbij als we op het schoolplein zijn en gilt ze "kom mama, kom". Alsof ze nooit iets anders heeft gedaan. Heerlijk om te zien hoe dat kleine meisje steeds een stapje verder zet in deze wereld, en moeilijk om haar elke keer weer een stapje verder los te laten. Maar ineens is het stil in huis.

Onder het huiswerk maken heb ik veel te veel tijd om na te denken, en komt het stille verdriet ineens weer boven drijven. Op het schoolplein hoor je dat er verschillende moeders zwanger zijn, en je hoort wanneer er een kindje een broertje of een zusje heeft gekregen. Ineens heb je het gevoel dat je veel te veel informatie krijgt over het geluk van anderen. En hoe zeer ik het iedereen ook gun, het jaloerse gevoel komt boven drijven. Alayna die ineens zegt "mama, wordt ik ook grote zus"? En daar sta je dan, wat moet je dan zeggen? Ze is nog te klein om alles uit te leggen, dus ik zeg "dat weet ik niet liefje".

Ineens het besef dat het verdriet waarvan ik dacht dat ik het grotendeels verwerkt had, en grotendeels achter me had gelaten, er nog volop is. Ineens toch weer het besef van de leegte, het verdriet. Ineens besef ik me dat het verdriet alleen maar ergens weggestopt lag, ergens in het pakhuis van herinneringen, vreugde en verdriet ergens in mijn brein. Achter slot en grendel, en er niet meer aan denkend. En ineens besef ik dat het slot opengebroken is, en het verdriet weer vol aanwezig is. Is het alleen omdat ik nu thuis ben, en ineens de leegte en stilte hoor en voel? Zou ik dan het boek opnieuw open gooien, is dat verstandig, is het wijs, durf ik het boek wel opnieuw open te gooien?

En ineens opnieuw, door een opmerking die gemaakt werd op school, en ik bijna huilend in de auto zat door het verdriet wat ineens intens op komt zetten, opnieuw het besef hoe diep het verdriet er nog zit. Praten met liefie, en liefie vraagt "de enige vraag die je moet stellen is, wil jij nog een keer die hele molen door"? En het enige antwoord wat ik daar op kan geven is "Ja, absoluut ja". En liefie zegt "dan moeten we gewoon een afspraak maken". En weer opnieuw de twijfels, is het verstandig? Er zijn nog zo veel meer dingen die we willen doen, die we moeten doen. Is het financieel verstandig nu ik geen werk meer heb, en het opstarten van een eigen bedrijfje misschien langer gaat duren dan ik, dan wij denken? Nog meer praten, en liefie heeft er wel vertrouwen in en zegt "dan doen we de dingen gewoon anders dan we gepland hadden". Alles is toch al anders.

Maandag, op internet zoek ik het nummer van de poli, aangezien ik vorig jaar alle papieren door de versnipperaar heb gegooit. Uit het oog, uit het hart, niet waar? Niet dus. Ik bel een ander nummer, krijg te horen dat de poli die ik nodig heb op dit moment niet bereikbaar is en dat ik op een later tijdstip moet terug bellen. Ik krijg de tijd en het juiste telefoonnummer. Opnieuw bellen en ik hoor de o zo vertrouwde en o zo bekende stem aan de andere kant van de lijn "u spreekt met de ivf poli, wat kan ik voor u doen"?

En ik hoor het mezelf zeggen, de woorden waarvan ik dacht dat ik ze nooit meer zou uitspreken "ik wil graag een afspraak maken voor een nieuwe ivf poging". Agenda er bij, datum uitzoeken. Ook een goed tijdstip en datum uitgezocht om het boek opnieuw open te gooien, vakantie periode. Ik verwacht pas ergens in sept. terecht te kunnen. Maar het valt mee, 11 augustus kunnen we terecht voor het opstart gesprek. Kon ook een week eerder, maar dan zitten we heerlijk een weekje in Disney en in parijs. Dus we kunnen ook heerlijk uitgerust na de vakantie de molen in.

Hoe anders kunnen de dingen ineens lopen in je leven? Ik dacht dat het zo goed was, en op het moment dat ik dat dacht, was het ook goed. Genieten van wat we hebben, niet kijken naar wat we niet hebben. Niet meer die molen in, en keihard onderuit gaan als het mis gaat, als de poging niet slaagt. Niet meer dat diepe dal uitklimmen als ik na een poging toch weer ongesteld werd. Op dat moment wilde ik het ook niet meer, ik wilde alleen maar rust, geen gedoe meer, geen andere hormonen dan alleen die van mezelf. Ik wilde alleen maar kijken naar de toekomst, om het anders in te delen. Om de dingen anders te gaan doen, om de dingen te gaan doen die ik al langer wilde gaan doen. Maar vooral de rust was wat ik graag wilde, en op dat moment was het goed.

Maar nu, een jaar na de laatste ivf poging, en de dingen ineens allemaal anders zijn, dan hoe ik ze had gepland in mijn hoofd. Ineens het besef dat ik de rust terug heb, dat ik het vertrouwen terug heb. Dat ik een stukje van mezelf terug heb nu ik de dingen doe die ik echt leuk vind. Het besef dat ook dat belangrijk is, die rust in mijn hoofd en in mijn lijf. Iets wat ik bij de vorige pogingen niet heb gehad. Niet meer het gevoel hebben van "moeten", maar het gevoel hebben van "mogen". Met vertrouwen een nieuwe poging gaan doen.

Waar het schip strand, geen idee. Hopelijk in een zwangerschap. Behaalde resultaten uit het verleden, bieden geen garantie's voor de toekomst. Maar deze keer ga ik er met meer vertrouwen in.

Print dit | Verstuur dit | Hits: 501